Ligt het aan mij? Worden we murw van het nieuws? Schrikken we er niet meer van? Raakt het ons niet meer? Of ligt het echt aan mij?

Ik bedoel de berichten over geweld tegen vrouwen.

Politici als Songül Mutluer en Ingrid Coenradi vechten al jaren tegen onrecht en geweld tegen vrouwen. Hulde aan deze vrouwen.Toch lijkt het alsof we eraan gewend raken. Alsof het inmiddels bijna normaal is dat er elke week berichten verschijnen met de meest afgrijselijke inhoud en de meest afgrijselijke koppen. Ik hoor er mensen in mijn omgeving nauwelijks over praten. Of ligt dat aan mijn omgeving? Praat jij er wel over?

Alleen al deze maand las ik berichten als:

• Twee Belgen krijgen taakstraf voor verkrachting van vrouw en het filmen daarvan.
• Een misbruiknetwerk waarin mannen gedrogeerde vrouwen verkrachten en video’s maken.
• Een meisje vermist, een vader van een vriendinnetje opgepakt.
• Een man die zijn eigen dochter verkracht.

Ik lees die koppen en vraag me af: wat gebeurt hier? En misschien nog wel meer: waarom lijkt het ons zo weinig te raken? Mijn vriend zegt wel eens met een knipoog: ‘Vroeger, toen seks nog vies was en de lucht nog schoon.’ Een grappige uitspraak — totdat je dit soort koppen leest. Dan krijgt die zin opeens een heel andere lading.:

“Violence doesn’t have a race, a class, a religion, or a nationality, but it does have a gender.”

– Rebecca Solnit

Vroeger had je de ‘enge man’. De gek in de stad. De potloodventer die kinderen bang maakte met zijn ‘apparaat’ verborgen onder een regenjas. Hij kon zomaar opduiken in een steegje of achter bosjes verschijnen. Mijn broer kwam er als klein jongetje ooit eentje tegen. Gelukkig liep het goed af. Thuis werd er aan tafel over gesproken. Ik weet nog dat ik als meisje opgelucht was dat ik die man nooit was tegengekomen. Het maakte diepe indruk op me.

Maar het beeld van de enge, onbekende man is verschoven. Nu kan het ineens iedereen zijn. Je vader. Je oom. Een vriendengroep in de kroeg. Bekende mannen. Of waren het altijd al de bekende mannen? Waren zij er altijd al, alleen buiten beeld? Kijken we nu pas echt? Is ons bewustzijn groter geworden door de social media en leggen we eindelijk de loep op geweld door mannen tegen vrouwen?

Wat me misschien nog wel het meeste zorgen baart, is dat sommige mannen zich online lijken te organiseren. Dat ze elkaar tips geven over hoe je een vrouw kunt drogeren. Hoe je haar grenzen volledig kunt uitschakelen. Alsof een vrouw een object is om gezamenlijk van te ‘genieten’.

Ik blijf hangen bij dezelfde vraag: waar hadden we het tij kunnen keren? En belangrijker nog: hoe keren we het alsnog?

Hoe zorgen we ervoor dat mannen stoppen met geweld tegen vrouwen? En soms probeer ik het om te draaien. Wat als morgen deze kop in de krant staat: Heftig misbruiknetwerk blootgelegd: vrouwen plegen geweld tegen mannen en maken er video’s van. Wat zouden we dan zeggen? Wat zouden we doen? Wat zouden mannen doen?

Ligt het aan mij?